Zasiądźcie bliżej ognia, druhowie. Niech blask dębowych szczap rozgoni majowe mgły, co to jeszcze pełzną od koryta Odry, zimne i wilgotne niczym palce Marzanny. Słyszycie ten szum w koronie lipy? To nie tylko wiatr – to tętno życia, które w tym czasie, zwanym przez nas Trawieniem, pulsuje tak mocno, jak nurt naszej rzeki. Wy dziś mówicie...
Zasiądźcie bliżej ognia, druhowie. Niech blask dębowych szczap rozgoni te resztki mgły, co to jeszcze od starorzeczy Odry pełzną, zimne i wilgotne niczym palce Marzanny. Słyszycie, jak wiatr szeleści w zeszłorocznych trzcinach? To czas przejścia. Czas, kiedy nasza Mokosz – Matka Ziemia Wilgotna – budzi się z głębokiego snu w objęciach Welesa i wypuszcza na świat...
Zasiądźcie bliżej, druhowie. Niech blask ognia rozgoni kwietniowe mgły, co pełzną od starorzeczy niczym palce Marzanny. Słyszycie ten mlaszczący dźwięk pod stopami, gdy idziecie brzegiem Odry? To nie jest zwykłe błoto. To Ona. Mokosz. Matka Syraja Zemlja – nasza wilgotna rodzicielka. Gdy pierwszy wiosenny piorun rozdziera niebo nad Wzgórzami Dalkowskimi, Dziadoszanie padają na twarze. To nie...
Zbliżcie się do ognia, bracia i siostry. Widzicie, jak dym snuje się nisko nad Odrą? To znak, że mgły jeszcze nie chcą ustąpić, lecz w ich wilgotnym uścisku drzemie już coś potężnego. Słyszycie ten trzask? To nie tylko chrust w moim ognisku. To kruszeją lody na rzece, a pod waszymi stopami, głęboko w ciemnej, tłustej mazi...
Zasiądźcie bliżej ognia, druhowie, niech żar dębowych polan rozgrzeje wasze lica, bo marcowy wiatr znad Odry wciąż niesie w sobie chłód zaświatów. Słyszycie, jak w trzcinach syczy lód? To Marzanna jeszcze próbuje nas mamić. Lecz spójrzcie tam, gdzie słońce mocniej musnęło wilgotną ziemię łęgów – tam przebija się ona. Mała, zielona, zuchwała. Pokrzywa. Zanim słońce na...
Zasiądźcie bliżej, druhowie, niech żar dębowych szczap przegoni wilgoć nadrzecznych mgieł, bo dziś opowiem wam o tej, której imienia boją się nawet najmężniejsi wojowie Dziadoszan. Słyszycie ten świst wiatru w wiklinach nad Odrą? To nie tylko powietrze; to szept Marzanny, Pani Mrozu, która właśnie teraz, gdy zima dogasa, zmienia swą skórę. W słowiańskim świecie granica między...
Zasiądźcie bliżej, przyjaciele, niech blask ognia rozgoni cienie, bo noc nad Odrą jest długa, a dym z ogniska niesie szept tych, którzy byli tu przed nami. Słyszycie to ciche chrobotanie za zapieckiem? To nie myszy. To nasi najstarsi domownicy, mali bogowie, którzy pamiętają pierwszą iskrę w tej izbie. Podczas gdy potężni bogowie władali niebem i rzekami,...
Nazywam się Skarvald – Dwudusznik z Krainy Łęgów Odrzańskich.
Łączę nordyckie serce z słowiańską duszą i zakorzenieniem w tej ziemi, nad Odrą i Baryczą.
Jestem wędrowcem dwóch światów:
tego, który pachnie mchem, korą dębów i mgłą nad łęgami,
oraz tego, który tętni impulsami w cyfrowej przestrzeni.
Z wykształcenia i zawodu związany z technologią, z powołania — strażnik opowieści i popularyzator historii regionu.
Tworzę narracje oparte na badaniach, archeologii i krajobrazie, by przywracać pamięć o Dziadoszanach – dawnych mieszkańcach tych ziem.
Łączę kompetencje współczesności z szacunkiem do przeszłości.
Buduję most między historią a teraźniejszością.
Między wiedzą naukową a opowieścią.
Nordyckie serce daje mi odwagę działania.
Słowiańska dusza przypomina o zakorzenieniu.
A Kraina Łęgów Odrzańskich jest miejscem, z którego ta opowieść wyrasta.
Nie rekonstruuję przeszłości dla efektu.
Przywracam pamięć, by budować tożsamość.
Jestem Skarvald – Dwudusznik z Krainy Łęgów Odrzańskich.
Jestem głosem Szlaku Dziadoszan – inicjatywy przywracającej pamięć o dawnych mieszkańcach Krainy Łęgów Odrzańskich.
Łączę historię, archeologię i krajobraz w żywą opowieść o tożsamości regionu.
Działam na styku światów: technologii i tradycji, współczesności i wczesnego średniowiecza.
Nordyckie serce daje mi odwagę, słowiańska dusza – zakorzenienie.
Jako współczesny wołch tłumaczę język ziemi na język ludzi.
Buduję most między przeszłością a przyszłością tej krainy.
© 2025 Runveger
