Witajcie, gdy wiatr szumi w koronach drzew nad Ścinawą, a w powietrzu czuć już zapach jesieni. W takich chwilach myślę o dźwiękach, które towarzyszyły wikingom. Nie tylko o zgrzycie stali i ryku w bitwie. Myślę o cichym świszczeniu, które zwiastowało śmierć z daleka. Opowiem wam dziś o łuku i strzale – broni myśliwego, która w rękach...
Witajcie. Jest późny październikowy wieczór w Ścinawie. Cisza. Czy kiedykolwiek w takiej ciszy, w półmroku pokoju, miałeś wrażenie, że nie jesteś sam? Że kątem oka dostrzegłeś ruch, którego nie było? Wikingowie znali to uczucie. Ale dla nich nie był to powód do strachu. Był to znak obecności fylgja – twojego duchowego towarzysza. To opowieść nie o...
Witajcie. Jest poniedziałek, początek tygodnia, czas porządkowania spraw. W Ścinawie robimy to poprzez rozmowy i dokumenty. Wikingowie mieli inną metodę. Gdy słowa zawodziły, a honor był splamiony, prawo przenosiło się na ubitą ziemię lub samotną wyspę. To opowieść o Holmganga – sądowym pojedynku. O rytuale, w którym sprawiedliwość nie była orzekana przez sędziego, lecz wykuwana w...
Witajcie w ten październikowy wieczór w Ścinawie. Dni stają się krótsze, a więzi między ludźmi – jakby mocniejsze w oczekiwaniu na nadchodzącą zimę. To dobry czas, by opowiedzieć wam o więzi silniejszej niż stal i głębszej niż więzy krwi. Opowieść o fóstbræðralag – braterstwie krwi. O rytuale, w którym dwóch mężczyzn, niebędących braćmi z urodzenia, stawało...
Witajcie. W ten wtorkowy wieczór, gdy dzień pracy chyli się ku końcowi, wielu z was myśli pewnie o treningu. O siłowni, o bieganiu. Wiking nie myślał o treningu. On nim żył. Jego siła, ta legendarna, budząca postrach moc, nie rodziła się w wyznaczonych godzinach ćwiczeń. Rodziła się w codzienności. To opowieść o tym, jak praca stawała...
Witajcie, gdy dzień chyli się ku końcowi, a światło nad Ścinawą już zgasło. To dobra pora, by pomyśleć o historiach, które nosimy na sobie, zapisanych na naszej skórze. Wikingowie rozumieli to doskonale. Ich tatuaże nie były tylko ozdobą. Były tarczą, amuletem i apteczką w jednym. To opowieść o tym, jak atrament zmieszany z ziołami i magią...
Oto opowieść, którą wyszeptała mi sama ziemia. Saga zapisana nie atramentem na skórze, lecz krwią i kośćmi w glinie Anglii. Czasem ziemia przemawia. Nie słowami, lecz szeptem kości, które przez tysiąc lat strzegły opowieści o pysze, krwi i upadku. Wyobraźcie sobie wzgórze w południowej Anglii, Ridgeway Hill. Pewnego dnia, pod łopatami archeologów, otwiera się niema mogiła....
Witajcie. Siedzę tu, w Ścinawie, w cieple wrześniowe wieczoru. Słońce chowa się już powoli za horyzontem, a w powietrzu unosi się spokój. Ale myśli me, niczym kruki Odyna, lecą daleko na północ, do czasów, gdy spokój był luksusem, a honor długiem spłacanym krwią. Słuchaliście opowieści o wielkich bitwach i dalekich podróżach. Ale dziś opowiem wam o...
Witajcie. W ten ciepły i słoneczny, sierpniowy dzień w Ścinawie, dzisiaj myślałem o oczach, które widzą więcej niż ludzkie. Wszyscy znacie opowieść o Huginie i Muninie, dwóch krukach Odyna, które latały nad światem, przynosząc mu wieści. A co, jeśli powiem wam, że to nie była tylko metafora? Co, jeśli wikingowie mieli własne, żywe kruki-zwiadowców? To opowieść...
Witajcie. Zbliża się już wieczór, słońce powoli chowa się już nad Ścinawą, a w powietrzu czuć zapach trwających żniw. W takiej chwili najłatwiej zrozumieć duszę wikinga. Bo wbrew legendom, nie był on tylko wojownikiem. Przez większość roku był rolnikiem. Jego dłonie, które zimą trzymały topór, wiosną trzymały pług. To opowieść o tej podwójnej naturze i o...
Nazywam się Skarvald – Dwudusznik z Krainy Łęgów Odrzańskich.
Łączę nordyckie serce z słowiańską duszą i zakorzenieniem w tej ziemi, nad Odrą i Baryczą.
Jestem wędrowcem dwóch światów:
tego, który pachnie mchem, korą dębów i mgłą nad łęgami,
oraz tego, który tętni impulsami w cyfrowej przestrzeni.
Z wykształcenia i zawodu związany z technologią, z powołania — strażnik opowieści i popularyzator historii regionu.
Tworzę narracje oparte na badaniach, archeologii i krajobrazie, by przywracać pamięć o Dziadoszanach – dawnych mieszkańcach tych ziem.
Łączę kompetencje współczesności z szacunkiem do przeszłości.
Buduję most między historią a teraźniejszością.
Między wiedzą naukową a opowieścią.
Nordyckie serce daje mi odwagę działania.
Słowiańska dusza przypomina o zakorzenieniu.
A Kraina Łęgów Odrzańskich jest miejscem, z którego ta opowieść wyrasta.
Nie rekonstruuję przeszłości dla efektu.
Przywracam pamięć, by budować tożsamość.
Jestem Skarvald – Dwudusznik z Krainy Łęgów Odrzańskich.
Jestem głosem Szlaku Dziadoszan – inicjatywy przywracającej pamięć o dawnych mieszkańcach Krainy Łęgów Odrzańskich.
Łączę historię, archeologię i krajobraz w żywą opowieść o tożsamości regionu.
Działam na styku światów: technologii i tradycji, współczesności i wczesnego średniowiecza.
Nordyckie serce daje mi odwagę, słowiańska dusza – zakorzenienie.
Jako współczesny wołch tłumaczę język ziemi na język ludzi.
Buduję most między przeszłością a przyszłością tej krainy.
© 2025 Runveger
