Zasiądźcie bliżej ognia, druhowie, niech żar dębowych polan rozgrzeje wasze lędźwia, bo marcowy wiatr znad Odry wciąż tchnie chłodem zaświatów. Słyszycie, jak lód pęka na starorzeczach? To zima wydaje ostatnie tchnienie. My, Dziadoszanie – „Ludzie Dziadów” – wiemy, że zanim słońce na dobre rozgości się w naszych grodach, musimy pomóc bogom w ich odwiecznym tańcu. Dziś...
Zasiądźcie bliżej ognia, druhowie, niech żar dębowych polan rozgrzeje wasze lędźwia, bo marcowy wiatr znad Odry wciąż kąsa niczym wygłodniały wilk. Słyszycie to wycie w trzcinach? To Marzanna, nasza Dziewica Moru, która właśnie teraz, w swej starczej postaci Jeża-Baby, krąży wokół naszych chat, szukając tych, którym krew w żyłach płynie najwolniej. W krainie Dziadoszan marzec nie...
Zasiądźcie bliżej ognia, druhowie, niech żar dębowych polan rozgrzeje wasze kości, bo marcowy wiatr znad Odry wciąż tchnie chłodem zaświatów. Słyszycie, jak lód pęka na starorzeczach? To znak, że uśpione w mule życie zaczyna się wiercić. My, Dziadoszanie – „Ludzie Dziadów” – wiemy, że zanim rzeka odda nam ryby, a ziemia proso, musi nastać czas świętego...
Zasiądźcie bliżej ognia, bracia i siostry, niech dym z dębowych polan oczyści wasze myśli, nim opowiem wam o czasie, gdy rzeki stają się drogami dla Bogów. Słyszycie ten huk na Odrze? To lód pęka pod naporem budzącej się siły. Wy dzisiaj mówicie: „Na świętego Grzegorza idzie zima do morza”, lecz my, Dziadoszanie, od pokoleń wiemy, że...
Zasiądźcie bliżej, druhowie, niech żar dębowych szczap przegoni wilgoć nadrzecznych mgieł, bo dziś opowiem wam o tej, której imienia boją się nawet najmężniejsi wojowie Dziadoszan. Słyszycie ten świst wiatru w wiklinach nad Odrą? To nie tylko powietrze; to szept Marzanny, Pani Mrozu, która właśnie teraz, gdy zima dogasa, zmienia swą skórę. W słowiańskim świecie granica między...
Zasiądźcie bliżej ognia, bracia i siostry, niech żar dębowych polan rozgrzeje wasze dłonie, bo Marzec stoi już w progu łęgów. Marcowy wiatr wciąż niesie w sobie chłód Marzanny. Wsłuchujcie się w tym miesiącu, jak gałęzie brzóz ocierają się o siebie w mroku? To one są dzisiejszymi bohaterkami naszej opowieści. Wielu z was mówi dziś „marzec”, kłaniając...
Zasiądźcie w kręgu, przyjaciele, niech blask ognia rozjaśni twarze, a moje słowa niech ogrzeją wasze serca w ten mroźny wieczór. Drugiego dnia Lutego, obchodzimy święto, które w chrześcijańskim kalendarzu nosi miano Matki Boskiej Gromnicznej. Lecz spójrzcie głębiej, a ujrzycie pod tą nazwą prastare korzenie, sięgające czasów, gdy nasi przodkowie czcili siły natury i szukali w nich...
Nazywam się Skarvald – Dwudusznik z Krainy Łęgów Odrzańskich.
Łączę nordyckie serce z słowiańską duszą i zakorzenieniem w tej ziemi, nad Odrą i Baryczą.
Jestem wędrowcem dwóch światów:
tego, który pachnie mchem, korą dębów i mgłą nad łęgami,
oraz tego, który tętni impulsami w cyfrowej przestrzeni.
Z wykształcenia i zawodu związany z technologią, z powołania — strażnik opowieści i popularyzator historii regionu.
Tworzę narracje oparte na badaniach, archeologii i krajobrazie, by przywracać pamięć o Dziadoszanach – dawnych mieszkańcach tych ziem.
Łączę kompetencje współczesności z szacunkiem do przeszłości.
Buduję most między historią a teraźniejszością.
Między wiedzą naukową a opowieścią.
Nordyckie serce daje mi odwagę działania.
Słowiańska dusza przypomina o zakorzenieniu.
A Kraina Łęgów Odrzańskich jest miejscem, z którego ta opowieść wyrasta.
Nie rekonstruuję przeszłości dla efektu.
Przywracam pamięć, by budować tożsamość.
Jestem Skarvald – Dwudusznik z Krainy Łęgów Odrzańskich.
Jestem głosem Szlaku Dziadoszan – inicjatywy przywracającej pamięć o dawnych mieszkańcach Krainy Łęgów Odrzańskich.
Łączę historię, archeologię i krajobraz w żywą opowieść o tożsamości regionu.
Działam na styku światów: technologii i tradycji, współczesności i wczesnego średniowiecza.
Nordyckie serce daje mi odwagę, słowiańska dusza – zakorzenienie.
Jako współczesny wołch tłumaczę język ziemi na język ludzi.
Buduję most między przeszłością a przyszłością tej krainy.
© 2025 Runveger
