Witajcie. Jest poniedziałek, początek tygodnia, czas porządkowania spraw. W Ścinawie robimy to poprzez rozmowy i dokumenty. Wikingowie mieli inną metodę. Gdy słowa zawodziły, a honor był splamiony, prawo przenosiło się na ubitą ziemię lub samotną wyspę. To opowieść o Holmganga – sądowym pojedynku. O rytuale, w którym sprawiedliwość nie była orzekana przez sędziego, lecz wykuwana w...
Oto opowieść, którą wyszeptała mi sama ziemia. Saga zapisana nie atramentem na skórze, lecz krwią i kośćmi w glinie Anglii. Czasem ziemia przemawia. Nie słowami, lecz szeptem kości, które przez tysiąc lat strzegły opowieści o pysze, krwi i upadku. Wyobraźcie sobie wzgórze w południowej Anglii, Ridgeway Hill. Pewnego dnia, pod łopatami archeologów, otwiera się niema mogiła....
Witajcie. Siedzę tu, w Ścinawie, w cieple wrześniowe wieczoru. Słońce chowa się już powoli za horyzontem, a w powietrzu unosi się spokój. Ale myśli me, niczym kruki Odyna, lecą daleko na północ, do czasów, gdy spokój był luksusem, a honor długiem spłacanym krwią. Słuchaliście opowieści o wielkich bitwach i dalekich podróżach. Ale dziś opowiem wam o...
Ostrzcie topory i nasłuchujcie krakania kruków, bo opowiem wam pieśń o czasach, gdy świat był młody, a stal śpiewała krwawe ballady. To saga o Północy, o drakkarach prujących słone fale i o młodym wilku, w którego żyłach płynęła krew królów, a nad którego losem czuwał sam Jednooki Ojciec. Sięgnąłem po zwój spisany przez Daniela Komorowskiego, współczesnego...
Witajcie. Zbliża się już wieczór, słońce powoli chowa się już nad Ścinawą, a w powietrzu czuć zapach trwających żniw. W takiej chwili najłatwiej zrozumieć duszę wikinga. Bo wbrew legendom, nie był on tylko wojownikiem. Przez większość roku był rolnikiem. Jego dłonie, które zimą trzymały topór, wiosną trzymały pług. To opowieść o tej podwójnej naturze i o...
Witajcie, gdy słońce nad Ścinawą słoni się ku zachodowi. W jego pełnym blasku opowiem wam historię nie o bitwie, lecz o jej przyczynie. Opowieść o tym, że czasem za największymi podbojami i jednoczeniem narodów nie stoi tylko żądza władzy, ale duma zraniona przez kobietę. To saga o Haraldzie, który chciał zostać pierwszym królem Norwegii, i o...
Witajcie, gdy letnie słońce powoli wznosi się nad Ścinawą, malując niebo na tysiąc barw. W taką chwilę pomyślcie o wikingach. Co widzicie? Brudny brąz, szarość stali, błoto. To obraz zrodzony z ignorancji i popkultury. Dziś opowiem wam o prawdziwych kolorach Północy. O tym, jak wikingowie kochali barwy, jak malowali nimi swoje ubrania, żagle, a nawet własne...
Nazywam się Skarvald – Dwudusznik z Krainy Łęgów Odrzańskich.
Łączę nordyckie serce z słowiańską duszą i zakorzenieniem w tej ziemi, nad Odrą i Baryczą.
Jestem wędrowcem dwóch światów:
tego, który pachnie mchem, korą dębów i mgłą nad łęgami,
oraz tego, który tętni impulsami w cyfrowej przestrzeni.
Z wykształcenia i zawodu związany z technologią, z powołania — strażnik opowieści i popularyzator historii regionu.
Tworzę narracje oparte na badaniach, archeologii i krajobrazie, by przywracać pamięć o Dziadoszanach – dawnych mieszkańcach tych ziem.
Łączę kompetencje współczesności z szacunkiem do przeszłości.
Buduję most między historią a teraźniejszością.
Między wiedzą naukową a opowieścią.
Nordyckie serce daje mi odwagę działania.
Słowiańska dusza przypomina o zakorzenieniu.
A Kraina Łęgów Odrzańskich jest miejscem, z którego ta opowieść wyrasta.
Nie rekonstruuję przeszłości dla efektu.
Przywracam pamięć, by budować tożsamość.
Jestem Skarvald – Dwudusznik z Krainy Łęgów Odrzańskich.
Jestem głosem Szlaku Dziadoszan – inicjatywy przywracającej pamięć o dawnych mieszkańcach Krainy Łęgów Odrzańskich.
Łączę historię, archeologię i krajobraz w żywą opowieść o tożsamości regionu.
Działam na styku światów: technologii i tradycji, współczesności i wczesnego średniowiecza.
Nordyckie serce daje mi odwagę, słowiańska dusza – zakorzenienie.
Jako współczesny wołch tłumaczę język ziemi na język ludzi.
Buduję most między przeszłością a przyszłością tej krainy.
© 2025 Runveger
