Zasiądźcie bliżej ognia, druhowie. Niech żar dębowych polan rozgrzeje wasze lędźwia, bo choć zima kona, nadrzeczne mgły Odry wciąż kąsają chłodem zaświatów. Słyszycie ten szept w trzcinach? To nie tylko wiatr. To głosy Dziadów, którzy patrzą na nas z tamtego brzegu, czekając, aż dopełnimy kręgu czasu. Gdy Marzanna spłynie do morza, Kraina Łęgów Odrzańskich zamiera w...
Zasiądźcie bliżej ognia, druhowie, niech żar dębowych polan rozgrzeje wasze lędźwia, bo marcowy wiatr znad Odry wciąż tchnie chłodem zaświatów. Słyszycie, jak lód pęka na starorzeczach? To zima wydaje ostatnie tchnienie. My, Dziadoszanie – „Ludzie Dziadów” – wiemy, że zanim słońce na dobre rozgości się w naszych grodach, musimy pomóc bogom w ich odwiecznym tańcu. Dziś...
Zasiądźcie bliżej ognia, bracia i siostry, niech dym z jałowca oczyści wasze myśli, a blask płomieni rozgoni cienie nadrzecznych wiklin. Słyszycie ten tętent kopyt niosący się od strony Odry? To nie wiatr, to on – pan jurnej siły, junak o złotych włosach, który właśnie teraz, gdy marzec kruszy lody, przekracza Kalinowy Most prowadzący z mroków Nawii...
Zasiądźcie bliżej ognia, druhowie, niech żar dębowych polan rozgrzeje wasze lędźwia, bo marcowy wiatr znad Odry wciąż kąsa niczym wygłodniały wilk. Słyszycie to wycie w trzcinach? To Marzanna, nasza Dziewica Moru, która właśnie teraz, w swej starczej postaci Jeża-Baby, krąży wokół naszych chat, szukając tych, którym krew w żyłach płynie najwolniej. W krainie Dziadoszan marzec nie...
Zasiądźcie bliżej ognia, druhowie, niech żar dębowych polan rozgrzeje wasze kości, bo marcowy wiatr znad Odry wciąż tchnie chłodem zaświatów. Słyszycie, jak lód pęka na starorzeczach? To znak, że uśpione w mule życie zaczyna się wiercić. My, Dziadoszanie – „Ludzie Dziadów” – wiemy, że zanim rzeka odda nam ryby, a ziemia proso, musi nastać czas świętego...
Zasiądźcie bliżej ognia, bracia i siostry, niech dym z dębowych polan oczyści wasze myśli, nim opowiem wam o czasie, gdy rzeki stają się drogami dla Bogów. Słyszycie ten huk na Odrze? To lód pęka pod naporem budzącej się siły. Wy dzisiaj mówicie: „Na świętego Grzegorza idzie zima do morza”, lecz my, Dziadoszanie, od pokoleń wiemy, że...
Zasiądźcie bliżej ognia, druhowie, niech żar dębowych polan rozgrzeje wasze lica, bo marcowy wiatr znad Odry wciąż niesie w sobie chłód zaświatów. Słyszycie, jak w trzcinach syczy lód? To Marzanna jeszcze próbuje nas mamić. Lecz spójrzcie tam, gdzie słońce mocniej musnęło wilgotną ziemię łęgów – tam przebija się ona. Mała, zielona, zuchwała. Pokrzywa. Zanim słońce na...
Zasiądźcie bliżej ognia, druhowie, niech blask płomieni roztańczy się na waszych twarzach, a dym z dębowych szczap niesie moje słowa ku gwiazdom. Spójrzcie w mrok, tam, gdzie bieleją pnie brzóz – naszych „białych dziewic”, strażniczek, które jako pierwsze czują puls budzącej się wiosny. Dla nas, Dziadoszan, brzoza nie była zwykłym drewnem; była żywym pomostem między siłą...
Nazywam się Skarvald – Dwudusznik z Krainy Łęgów Odrzańskich.
Łączę nordyckie serce z słowiańską duszą i zakorzenieniem w tej ziemi, nad Odrą i Baryczą.
Jestem wędrowcem dwóch światów:
tego, który pachnie mchem, korą dębów i mgłą nad łęgami,
oraz tego, który tętni impulsami w cyfrowej przestrzeni.
Z wykształcenia i zawodu związany z technologią, z powołania — strażnik opowieści i popularyzator historii regionu.
Tworzę narracje oparte na badaniach, archeologii i krajobrazie, by przywracać pamięć o Dziadoszanach – dawnych mieszkańcach tych ziem.
Łączę kompetencje współczesności z szacunkiem do przeszłości.
Buduję most między historią a teraźniejszością.
Między wiedzą naukową a opowieścią.
Nordyckie serce daje mi odwagę działania.
Słowiańska dusza przypomina o zakorzenieniu.
A Kraina Łęgów Odrzańskich jest miejscem, z którego ta opowieść wyrasta.
Nie rekonstruuję przeszłości dla efektu.
Przywracam pamięć, by budować tożsamość.
Jestem Skarvald – Dwudusznik z Krainy Łęgów Odrzańskich.
Jestem głosem Szlaku Dziadoszan – inicjatywy przywracającej pamięć o dawnych mieszkańcach Krainy Łęgów Odrzańskich.
Łączę historię, archeologię i krajobraz w żywą opowieść o tożsamości regionu.
Działam na styku światów: technologii i tradycji, współczesności i wczesnego średniowiecza.
Nordyckie serce daje mi odwagę, słowiańska dusza – zakorzenienie.
Jako współczesny wołch tłumaczę język ziemi na język ludzi.
Buduję most między przeszłością a przyszłością tej krainy.
© 2025 Runveger
