Zasiądźcie w kręgu, bo opowiem wam o drzewie, które nosi na sobie krew i ogień jesieni. Teraz, na początku października, gdy lasy wokół Ścinawy przybierają barwy złota i brązu, ona jedna płonie żywą czerwienią. To jarzębina, królowa jesiennego pejzażu. Jej owoce, niczym rubinowe korale, są dla nas symbolem tej pory roku. Jednak dla naszych przodków były...
Zasiądźcie w kręgu, bo kontynuuję opowieść, którą rozpocząłem wczoraj. Mówiłem wam, że październik wziął swe imię od paździerzy – suchych, połamanych resztek po obróbce lnu. Jednak za tą prostą, roboczą nazwą kryje się historia o dwóch roślinach, które były dla naszych przodków czymś znacznie więcej niż tylko surowcem. Były tarczą, lekarstwem i nicią łączącą światy. Opowiem...
Zasiądźcie w kręgu, bo dokończę opowieść, którą ledwie zacząłem. Mówiłem wam, że wrzesień nosi imię wrzosu, ale nie zdradziłem jeszcze, jak głęboko ta skromna, fioletowa krzewinka wrosła w życie i duszę naszych przodków. Gdy patrzycie dziś na te purpurowe kobierce, co pokrywają leśne polany w dolinie Odry, nie widzicie tylko kwiatów. Widzicie prastarą aptekę, warsztat budowniczego,...
Zatrzymajcie się na chwilę. Sierpień w pełni, słońce wciąż mocno grzeje, ale w powietrzu czuć już ledwo zauważalną nutę nadchodzącej jesieni. Właśnie teraz, na skrajach pól i wzdłuż dróg nadodrzańskich, ugina się pod ciężarem swoich owoców pewien krzew. Jego jagody są czarne jak noc bez gwiazd, a baldachy kwiatów, które jeszcze niedawno lśniły bielą, teraz są...
Usiądźcie, bo dziś opowiem wam o zapachu. O zapachu tak mocnym i wszechobecnym, że nasi przodkowie wpletli go w całą opowieść o życiu – od pierwszego krzyku noworodka aż po ostatnie pożegnanie. Teraz, pod koniec lipca, gdy słońce praży niemiłosiernie nad odrzańskimi łąkami, jego woń jest najsilniejsza. To wrotycz, roślina o złotych guzikach kwiatów i mocy...
Słyszeliście to porzekadło, szeptane przez babki i matki od pokoleń: „Gdzie rośnie dziewanna, tam bez posagu panna”. Chodźcie, opowiem Wam historię, która kryje się w tych słowach. Historię o królowej, co nie potrzebuje pałaców, by panować. Wystarczy jej skrawek nieużytku, pobocze polnej drogi tu, nad Odrą, by dumnie wznieść ku słońcu swoje złote berło. Teraz, w...
Nazywam się Skarvald – Dwudusznik z Krainy Łęgów Odrzańskich.
Łączę nordyckie serce z słowiańską duszą i zakorzenieniem w tej ziemi, nad Odrą i Baryczą.
Jestem wędrowcem dwóch światów:
tego, który pachnie mchem, korą dębów i mgłą nad łęgami,
oraz tego, który tętni impulsami w cyfrowej przestrzeni.
Z wykształcenia i zawodu związany z technologią, z powołania — strażnik opowieści i popularyzator historii regionu.
Tworzę narracje oparte na badaniach, archeologii i krajobrazie, by przywracać pamięć o Dziadoszanach – dawnych mieszkańcach tych ziem.
Łączę kompetencje współczesności z szacunkiem do przeszłości.
Buduję most między historią a teraźniejszością.
Między wiedzą naukową a opowieścią.
Nordyckie serce daje mi odwagę działania.
Słowiańska dusza przypomina o zakorzenieniu.
A Kraina Łęgów Odrzańskich jest miejscem, z którego ta opowieść wyrasta.
Nie rekonstruuję przeszłości dla efektu.
Przywracam pamięć, by budować tożsamość.
Jestem Skarvald – Dwudusznik z Krainy Łęgów Odrzańskich.
Jestem głosem Szlaku Dziadoszan – inicjatywy przywracającej pamięć o dawnych mieszkańcach Krainy Łęgów Odrzańskich.
Łączę historię, archeologię i krajobraz w żywą opowieść o tożsamości regionu.
Działam na styku światów: technologii i tradycji, współczesności i wczesnego średniowiecza.
Nordyckie serce daje mi odwagę, słowiańska dusza – zakorzenienie.
Jako współczesny wołch tłumaczę język ziemi na język ludzi.
Buduję most między przeszłością a przyszłością tej krainy.
© 2025 Runveger
