Wchodzisz do apteki, a tam na półkach błyszczą plastikowe opakowania pełne syntetycznego proszku. Kolorowe reklamy krzyczą o natychmiastowym ukojeniu, a ty bezrefleksyjnie wyciągasz kartę, by zapłacić za iluzję zdrowia. Jednak gdy wracasz do domu, w twoim ciele nadal gości chłód, a umysł trawi ten sam niepokój. Dlaczego? Ponieważ dałeś się omamić współczesnemu systemu, który odciął cię od jedynego prawdziwego źródła – od natury i od mądrości pokoleń, które deptały tę ziemię przed tobą. Co gorsza, potulnie zgadzasz się na to, by urzędnicze Licho, ukryte pod płaszczykiem paragrafów zwanych „Lex Szarlatan”, ostatecznie zatrzasnęło wrota do Świętego Gaju. Chcą ci wmówić, że obrona pacjenta wymaga wykorzenienia wiedzy o ziołach, fitoterapii i naturopatii. Spójrz prawdzie w oczy: to nie jest ochrona, to metodyczny demontaż twojej wolności i suwerenności. Dzisiaj staje w obronie zagrożonej tradycji zielarskiej, fitoterapii i naturopatii, które pod pretekstem walki z medycznym oszustwem mają zostać zepchnięte w mrok nielegalności. Analizuje krytyczne uwagi profesora Henryka Różańskiego i budzę w sobie żelazną dyscyplinę, by obronić wolność nauki oraz nasze przyrodzone prawo do korzystania z darów ziemi. Kiedy przyglądasz się projektom legislacyjnym, które mają rzekomo chronić cię przed oszustami, twój umysł musi zachować stoicki dystans poznawczy. Nie daj się ponieść ślepym emocjom ani panice. Przeprowadźmy chłodną, rozumową analizę w myśl zasad Spinozy: natura i jej prawa są niezmienne, a wolność rodzi się ze zrozumienia tych zasad. Projekt ustawy, zamiast precyzyjnie uderzać w faktycznych naciągaczy i przestępców szkodzących zdrowiu, wrzuca do jednego wora rzetelną wiedzę akademicką, fitoterapię oraz wielowiekową tradycję. To ślepe Licho biurokracji, które w swojej chciwości i ignorancji dąży do monopolizacji rynku zdrowia. Dychotomia kontroli uczy nas jednak, że naciski koncernów i decyzje polityków to czynniki zewnętrzne, leżące poza naszym bezpośrednim wpływem. Nasza garda musi być trzymana wysoko, a skupienie skierowane na to, co zależy od nas: na obronę prawdy, na edukację naszego klanu i na nieugiętą postawę. Gdybyś dziś stanął w Świętym Gaju i zapytał starego Żercę Dziadoszan o te nowe zakazy, spojrzałby na ciebie z wyżyn swojej surowej mądrości i rzekł: „Próbują zamknąć w klatce wiatr, który porusza liśćmi brzozy. Próbują zabronić rzece, by poiła spragnionych. Człowiek, który odwraca się od ziół rodzących się z wilgotnej ziemi Mokoszy, jest jak wojownik, który dobrowolnie łamie własny miecz przed bitwą. Urzędnik może spisać tysiąc zakazów, lecz nie zmieni właściwości naparu z piołunu ani nie wymaże pamięci krwi, która tętni w twoich żyłach”. Nasi przodkowie budujący wały nad Odrą i Baryczą znali ten sam ciężar opresji i prób narzucania obcych wzorców. Wiedzieli, że przetrwanie plemienia zależy od suwerenności – zarówno militarnej, jak i aprowizacyjnej czy leczniczej. Ścieżka Zielarki i Szeptuchy nie była u Dziadoszan marginesem, lecz jednym z filarów obronnych grodu. Wiedza o tym, które ziele leczy rany po toporze, a które koi gorączkę dziecka, była przekazywana z ojca na syna, z matki na córkę. To był fundament konstruktywnego indywidualizmu i odpowiedzialności za bliskich. Dzisiejsza próba penalizacji tej wiedzy to zamach na strukturę klanową, dążenie do uczynienia z ciebie bezbronnego, zależnego od systemu konsumenta. W tym miejscu musimy odwołać się do runy Tiwaz – symbolu sprawiedliwości i żelaznego kręgosłupa moralnego. Wolność nauki i wolność wyboru metody leczenia to niezbywalne prawa każdego wolnego człowieka. Jak celnie wskazuje profesor Różański, medycyna konwencjonalna i fitoterapia nie powinny ze sobą walczyć, lecz stanowić komplementarną całość. Zamiast ślepego zakazywania, postulujemy rzetelne uregulowanie zawodów zielarza, fitoterapeuty i naturopaty – oparcie ich na jasnych kryteriach edukacyjnych, egzaminach i państwowych standardach. To jest droga budowania nowej elity, opartej na wiedzy, pracy i nauce. Nie możemy ulec bezdziejowemu marazmowi i potulnie czekać, aż zabronią nam zbierania dziurawca w łęgach. Wychowanie młodego pokolenia w duchu Drogi Dziadoszan wymaga rygorystycznego dawania przykładu. Dzieci obserwują nasze wybory. Jeśli przy lada przeziębieniu karmisz je wyłącznie chemią, uczyć je będziesz bezradności wobec natury. Pokaż im, jak zbierać macierzankę, naucz szacunku do ziemi. Bądź wystarczająco dobrym przewodnikiem, który nie panikuje, lecz ze stoickim spokojem bierze łyk kawy, analizuje sytuację i działa w oparciu o rozum i dary przyrody. Wiem też, że system potrafi zawieść, a powrót do równowagi wymagał integracji ciała i ducha, w tym oparcia się na mądrości płynącej ze Świętego Gaju. Nie pozwólmy współczesnemu Licho odebrać nam tego oparcia. Stańmy ramię w ramię w realnym świecie, bo trening ciała musi iść w parze z treningiem umysłu i obroną naszych przyrodzonych praw. Twoje zadanie: Przestudiuj dzisiaj uważnie krytyczne uwagi profesora Różańskiego na temat Lex Szarlatan. Następnie wyjdź na zewnątrz, spędź godzinę w absolutnej ciszy lasu lub parku, odszukaj i zidentyfikuj trzy dziko rosnące zioła lecznicze np. krwawnik, babkę lancetowatą, pokrzywę. Zamanifestuj swoją niezależność wiedzą, nie ignorancją. Link do petycji znajdziesz tutaj. Z braterskim pozdrowieniem, oraz mocą inspiracji, w ciszy świętego gaju Łęgomir z rodu Dziadoszanpowiernik Siwosza z Krainy Łęgów Odrzańskich.
Kroniki Siwosza: Ognisty Wóz na Letnim Niebie. Jak Dziadoszanie Wzywali Gromowładnego Panującego nad Odrzańskimi Łęgami
Zasiądźcie bliżej ognia, druhowie, i pozwólcie, by trzask dębowych drew i zapach rozgrzanej ziemi otuliły Wasze zmysły. Wsuńcie dłonie w ciepłą ziemię i posłuchajcie pieśni, którą wiatr niesie od prastarych grodów w Obiszowie i Chobieni, aż po głęboki nurt Odry. Dzisiaj, gdy słońce w samym środku lata parzy lądy, a niebo staje się ciężkie od ołowianych chmur, opowiem Wam o sile, która porusza niebiosa i kruszy najtwardsze skały. Posłuchajcie, bo Siwosz niesie nas w tamte dni, kiedy człowiek potrafił czytać mowę błyskawic, a w każdym grzmocie słyszał sprawiedliwy głos dawnego Boga. Kiedy letni skwar zamyka usta ziemi, a Żmij więzi życiodajne wody, nad Łęgami Odrzańskimi wznosi się ognisty rydwan Gromowładnego. Poznaj tajemnicę Peruna – Pana burzy o zrudziałym obliczu, którego sprawiedliwy gniew przywracał ład w opolach prastarych Dziadoszan. Gdy lipcowe słońce praży bezlitośnie opola Dziadoszan, rozciągające się od Głogowa aż po Ścinawę, ziemia pęka z pragnienia, a wysuszone trawy stają się wiotkie niczym spalone słońcem wióry. W takich dniach nasi przodkowie z niepokojem i nadzieją spoglądali w niebo, wypatrując pierwszych znaków nadchodzącej nawałnicy. Wiedzieli bowiem, że w głębinach praoceanu, ukryty w mrocznych uroczyskach nadrzecznych borów, potężny Żmij – skrzydlaty potwór uosabiający pierwotny chaos – zaczął wysysać siły witalne z rzek i jezior, wiążąc wody deszczowe i sprowadzając na świat groźbę zagłady. Wtedy to Swaróg wykuwał w swej niebiańskiej kuźni wiązki świetlistych, kamiennych błyskawic, a potężny Perun zaprzęgał wiatry lub Żar-Ptaki do swojego złotego wozu, by z ogłuszającym łomotem ruszyć do kosmicznego pojedynku o ład wszechświata. W starych podaniach, utrwalonych na krańcach słowiańskiej ziemi, profil Gromowładcy maluje się niezwykłym blaskiem – dawne pieśni i wierzenia zachowały pamięć o jego kędzierzawej, rudej brodzie i zrudziałych włosach, płonących niczym letnie zarzewie. To dlatego Dziadoszanie wierzyli, że jego tajemna moc drży w ciałach leśnych stworzeń o rudej sierści: sprytnym lisie przemykającym przez łęgowe gęstwy czy wiewiórce skaczącej po dębowych konarach. Gdy ten potężny Bóg burzy wstrząsał swoim płomiennym zarostem, na niebie rodziły się gromy, a daleko lotne włócznie błyskawic rozcinały ołowiane chmury, rozłupując czaszki Żmija. Każde uderzenie pioruna było aktem sprawiedliwości i porządku – bóstwo rozbijało pnie starych dębów i kruszyło skały, w których próbował skryć się uciekający potwór chaosu. Gdy zaś potwór ulegał niebiańskiemu orężu i z ranbestii spływała posoka, na spękaną ziemię Dziadoszan spadał ożywczy, obfity deszcz, na nowo otwierając wrota deszczu i karmiąc spragnione kłosy zbóż. Święto Peruna, przypadające w drugiej połowie lipca – gdy burze z mocą oczyszczają nadrzeczną krainę – było dla naszych przodków czasem wielkich igrzysk, prób siłowych i głębokiego dziękczynienia. Mężczyźni i młodzi wojownicy z dziadoszańskich grodów zbierali się wokół potężnych, wiekowych dębów, by święcić swoją broń i wznosić toasty piwem, trzykrotnie obnoszonym wokół świętego ognia – krady, ułożonej z dębowych gałęzi. Zmagali się w zapasach, przeciąganiu liny i walkach na broń białą, pragnąc nasycić swoje serca perunową dzielnością i odpornością kamienia, a w święty ogień składali ofiary, prosząc o ochronę plonów przed niszczącym gradobiciem. Choć czas zatarł dawne gontyny, a potężne posągi o srebrnych głowach ustąpiły miejsca nowym wiekom, to przecież perunowa siła wciąż drży w Krainie Łęgów Odrzańskich. Kiedy dziś stoisz na wale w Ścinawie i czujesz na twarzy gwałtowny powiew przedburzowego wiatru, a niebo przecina złoty zygzak błyskawicy, pamiętaj – to nie jest martwa fizyka. To ten sam odwieczny porządek, ta sama kosmiczna walka o życie, która przypomina nam, skąd wyrastają nasze korzenie. Czy słysząc letni grzmot nad Odrą, czujesz w sobie zew dawnych wieków? Wybierz się w podróż szlakiem prastarych grodów Dziadoszan – odwiedź Krainę Łęgów Odrzańskich, dotknij szorstkiej kory wiekowych dębów i zacznij samodzielnie odkrywać zakorzenioną w tej ziemi słowiańską duszę! Ciekawostka historyczna Choć kronikarze z chrześcijańskich wieków często próbowali przedstawiać słowiańskie bóstwa na wzór klasycznych demonów, badania archeologiczne dostarczają nam bezcennych dowodów na realny kształt dawnego kultu. W latach 50. XX wieku ekspedycja archeologiczna pod kierownictwem Walentyna Siedowa odsłoniła w uroczysku Perynia pod Nowogrodem Wielkim unikalne, centralne trzebiszcze Peruna. Odkryto tam kolistą strukturę o średnicy 21 metrów, przypominającą swoim kształtem ośmiopłatkowy kwiat z regularnymi wypukłościami zorientowanymi według stron świata, w których palono święte ognie. W samym centrum tego sakralnego kręgu archeolodzy odnaleźli dół po potężnym, spróchniałym słupie drewnianym – bazie samego posągu Gromowładcy, który przez wieki spoglądał na nadrzeczne wodniaków i wojowników, odbierając od nich żertwy i drobne ofiary wrzucane w nurt rzeki. Refleksja Słowiańskiego Stoika Spójrzmy na kosmiczny pojedynek Peruna ze Żmijem przez pryzmat stoickiej mądrości, którą dzisiaj na nowo przybliżają nam myśliciele pokroju Ryana Holiday’a czy Piotra Stankiewicza. Dawny Żmij nie jest jedynie baśniowym potworem z nadrzecznych moczarów – to uosobienie współczesnego chaosu, lęków i destrukcyjnych nawyków, które każdego dnia próbują uwięzić nasze wewnętrzne wody. Dzisiejsze Licho to paraliżujący stres codzienności, Utopiec to uzależnienie od bezmyślnego scrollowania ekranów, a Mamuna to chciwość rozmywająca spokój ducha. Stoicyzm uczy nas, że w każdym z nas drży cząstka perunowego ognia – czystego rozumu i wewnętrznej dyscypliny, która pozwala zachować niewzruszony spokój pośród największych życiowych nawałnic. Nasz umysł musi stać się niczym prastary, potężny gród Dziadoszan lub Święty Gaj – niezdobytą ostoją realnego świata, w której panuje jasność i moralny ład. Kiedy otaczający cię świat próbuje zalać cię chaosem, wydobądź w sobie wewnętrznego wojownika, uderz perunowym toporem skupienia w rozpraszające biesy i powróć do naturalnego rytmu wszechrzeczy – do stoickiego Wu Wei, gdzie działanie płynie bez przymusu, z pełną akceptacją losu. „Sława Bogom i Przodkom — obecnym w ogniu, oddechu i ciszy. Sława! Życiu.” Łęgomir, powiernik Siwosza z rodu Dziadoszan Na podstawie
