W starych księgach mnich z Bawarii zapisał, że lud Dziadoszan władał dwudziestoma grodami. Lecz każdy organizm, by żyć, musi mieć jedno serce. Archeolodzy odkryli je tam, gdzie dziś wiatr kołysze trawy Przedmościa – to tam, w monumentalnych wałach, zaklęta jest pamięć o potędze, która trwała, nim nastały nowe porządki. Opowieść Skalda Skarvalda Zasiądźcie bliżej ognia, przyjaciele, i posłuchajcie szeptu ziemi, bo ona pamięta więcej niż najstarsze kroniki. Mówi się, że Dziadoszanie, panowie tych łęgów i lasów, byli potężni. Geograf Bawarski, skryba z dalekiego zachodu, z trwogą i podziwem notował, że plemię to wzniosło aż dwadzieścia grodów – civitates. Lecz gdzie biło serce tej krainy? Gdzie zapadały decyzje o wojnie i pokoju, i gdzie dym ofiarny unosił się najgęściej ku Bogom? Spójrzcie w stronę Przedmościa pod Głogowem. To tam, ukryty dziś pod płaszczem zieleni, drzemie kolos. Mądrzy ludzie z Uniwersytetu Wrocławskiego, którzy czytają historię z warstw piasku i gliny, odkryli tam coś niezwykłego. Nie była to zwykła strażnica, jakich wiele nad Odrą. Było to potężne, dwuczłonowe grodzisko, którego rozmiar i majestat przyćmiewają inne osady tego regionu. Wyobraźcie sobie potężne wały drewniano-ziemne, wzniesione trudem setek rąk, chroniące nie tylko wojów, lecz i święty ogień plemienia. Badania sugerują, że to właśnie tutaj, w IX i X wieku, znajdowało się centrum administracyjne i – co wielce prawdopodobne – główne sanktuarium kultowe Dziadoszan. To tutaj zjeżdżała starszyzna na wiece, to tutaj chronił się lud w godzinie trwogi. Przedmoście nie było tylko punktem na mapie; było manifestacją siły i niezależności. Muszę wam też wspomnieć o człowieku, który współcześnie odczytał te dawne znaki – badaczu Krzysztofie Czapli. To on, niczym dawny tropiciel, na podstawie żmudnych analiz wyznaczył granice terytorium naszego plemienia. Wskazał, jak naturalne bariery – piaszczyste wydmy, gęste puszcze i mokradła – oddzielały Dziadoszan od sąsiadów, tworząc bezpieczną enklawę, w której centrum biło serce w Przedmościu. Dziś, gdy stoimy na tych wałach, słyszymy tylko szum wiatru. Jednak zamknijcie oczy… Czy słyszycie tętent koni? Czy czujecie zapach dymu z tysiąca palenisk? To tutaj Dziadoszanie żyli, kochali i walczyli, zanim ogień wojen Piastowskich i nieubłagany czas zmieniły oblicze tej ziemi, zamieniając tętniącą życiem stolicę w cichy pomnik historii. Wybierz się do Przedmościa. Stań na wale i wyobraź sobie tętniące życiem podgrodzie, które niegdyś tu istniało. Czy czujesz tę uśpioną energię dawnych wieków? Daj znać w komentarzu, jakie emocje budzi w Tobie to miejsce i czy słyszałeś wcześniej o potędze tego grodu.
Welesowe Dni – Czas Magii, Dostatku i Przysięgi
Zasiądźcie bliżej ognia, przyjaciele, bo noc jest ciemna i pełna tajemnic. Dziś opowiem wam o święcie, które choć młode, czerpie z korzeni głębokich jak studnie czasu. Mowa o Święcie Welesa, Pana Nawii, opiekuna dusz i bydła, patrona magii i przysięgi. Współcześni rodzimowiercy, szukając śladów dawnych Bogów, odnaleźli Welesa ukrytego pod płaszczem świętego Błażeja i Mikołaja. Dlatego właśnie teraz, w środku srogiej zimy, około 11 lub 24 lutego, oddajemy mu cześć. To czas, gdy Weles, Pan Podziemi, włada światem najmocniej, a mrok jest jego domeną. Uczta dla Rogatego Pana Weles to bóg dostatku, „bydlęcy bóg”. Dlatego na jego święto stół musi być suty, lecz z jednym ważnym zakazem: nie wolno nam tknąć wołowiny ani cielęciny! To jego święte zwierzęta. Zamiast tego jemy kaszę, hojnie okraszoną tłuszczem, bo tłuszcz to bogactwo. Do świętego ognia wrzucamy żertwy: mleko, miód pitny i mak – „zboże Welesa”, które usypia i otwiera wrota do snów. Magia Słowa i Czynu To święto nie jest tylko biesiadą. To czas potężnej magii. Święto Welesa to pomost między nami a przodkami. Zapraszamy ich, by ogrzali się przy naszym ogniu, bo Weles jest tym, który prowadzi dusze przez łąki Nawii. Refleksja Stoicka „Wszystko, co słyszysz, jest opinią, nie faktem. Wszystko, co widzisz, jest punktem widzenia, nie prawdą.” – Marek Aureliusz Święto Welesa, boga magii i tajemnicy, przypomina nam o stoickiej ostrożności w sądzeniu rzeczywistości. Weles jest patronem tego, co ukryte, nieoczywiste. Uczy nas, że świat ma drugie dno, a nasza percepcja bywa złudna. Stoik, podobnie jak czciciel Welesa szukający mądrości, stara się patrzeć głębiej, poza pozory, rozumiejąc, że „bogactwo” to nie tylko złoto (domena Welesa), ale przede wszystkim cnota i wiedza.
Echa Myśli i Stali: Mróz, Który Hartuje, a Nie Zabija: Twoja Wewnętrzna Zima
Nordycka mądrość dnia: „Nie każdy mróz jest wrogiem — niektóre hartują krew.” – Mądrość północy Stoicka mądrość dnia: „Nie wszystko, co trudne, jest złe — często jest konieczne.” – Epiktet (interpretacja) Szept z Łęgowego Lasu: Zima nie zabija lasu — ona tylko pyta, które drzewa zasługują na wiosnę. Sława i Siła, wędrowcy! Widzę, jak kulisz się przed zimnem. Nie mówię o pogodzie. Mówię o „mrozie” w twoim życiu – o trudnym projekcie, konflikcie w domu, o strachu przed porażką. Twój pierwszy instynkt to uciec, schować się w cieple, przeczekać. Myślisz, że ten mróz chce cię zabić. A ja ci powiem – on chce cię tylko sprawdzić. Wojownicy Północy nie przeklinali zimy. Wiedzieli, że to ona oddziela mężczyzn od chłopców. To ona uczyła ich szacunku do ognia, wartości zapasów i siły braterstwa. Stoik powiedziałby, że to, co jest trudne, nie jest z definicji złe. Dyskomfort jest ceną za siłę. Ból jest ceną za wzrost. Uciekając od każdej niewygody, skazujesz się na wieczne osłabienie. Stajesz się tym, który marznie przy pierwszym chłodnym powiewie. Wsłuchaj się jednak w szept łęgowego lasu, on zna tę prawdę od zawsze. Zima jest dla puszczy czasem prawdy. To ona łamie słabe, spróchniałe gałęzie i robi miejsce dla nowych, silnych pędów na wiosnę. To ona zabija robactwo i choroby, oczyszczając ziemię. Las nie walczy z zimą. On ją przyjmuje. Pozwala, by mróz wzmocnił jego korzenie i zahartował go na kolejny cykl życia. Twoje trudności to twoja osobista zima. Możesz pozwolić, by cię złamała, albo możesz pozwolić, by cię oczyściła i wzmocniła. Przestań więc traktować każdą trudność jak wroga. Zacznij patrzeć na nią jak na ogień kowalski – boli, lecz nadaje kształt. Jak mróz szczypie, jednak hartuje krew. To nie jest kara od losu. To jest zaproszenie. Zaproszenie do stania się kimś, kto nie boi się zimna. Kimś, kto nosi w sobie własny, niegasnący ogień. Twoje zadanie: Zrób jedną rzecz, której unikałeś, bo jest „zimna” i nieprzyjemna. Weź zimny prysznic. Idź pobiegać w deszczu. Zacznij tę trudną rozmowę. Poczuj ten dyskomfort i nie uciekaj. Stój prosto. Poczuj, jak twoja krew zaczyna płynąć szybciej. Z braterskim pozdrowieniem,Skarvald
