WwA

Sława i Siła, wędrowcy! Zdejmij te różowe okulary i przestań wreszcie skomleć, że życie nie rzuca ci płatków róż pod stopy. Widzę cię, jak nerwowo szukasz skrótów, jak liczysz na łut szczęścia i jak wypatrujesz „okazji”, która pozwoli ci ominąć twardy proces hartowania. Jesteś wycieńczony, lecz nie od noszenia dębowych kłód na wały, tylko od wiecznego...

Sława i Siła, wędrowcy! Zdejmij ten kaptur i przestań wreszcie udawać, że świat się kończy, bo zmoczyło ci ramiona. Widzę cię codziennie: skulasz się przy każdym powiewie chłodniejszego wiatru, narzekasz na „złą passę” i traktujesz każdą drobną niedogodność jak wyrok bogów. Jesteś potomkiem tych, którzy rąbali dębinę w strugach deszczu i budowali grody w błocie po...

Sława i Siła, wędrowcy! Zamknij wreszcie te usta i przestań zagłuszać świat własnym skomleniem. Widzę cię każdego dnia: miotasz się w zgiełku powiadomień, opinii ludzi, których nie szanujesz, i własnych, niespójnych myśli. Twój umysł przypomina jarmark w Przedmościu podczas największego tłoku – mnóstwo krzyku, mało treści, zero spokoju. Myślisz, że wolność to robienie hałasu i manifestowanie...

Sława i Siła, wędrowcy! Przestań gapić się w horyzont i narzekać, że nie widzisz wyraźnego traktu. Twoje oczy, zamglone lękiem i wiecznym czekaniem na „odpowiedni moment”, stały się Twoim największym więzieniem. Widzę Cię: stoisz na wale nad Odrą, wiatr smaga Twoją twarz, a Ty boisz się postawić stopę w błocie, dopóki słońce nie oświetli każdego metra...

Sława i Siła, wędrowcy! Przestań gapić się w niebo i narzekać, że chmury nie układają się w pomyślne wróżby. Twoja tarcza obrosła kurzem, a miecz, zamiast śpiewać w walce, powoli traci połysk w bezpiecznym kącie Twojej sterylnej codzienności. Widzę Cię: czekasz na „odpowiedni moment”, na przypływ motywacji, na dzień, w którym świat wreszcie zacznie Ci sprzyjać....

Sława i Siła, wędrowcy! Otrząśnij się z tej ułudy i spójrz wreszcie na swoje dłonie. Są skurczone, białe od zaciskania pięści na rzeczach, które dawno powinny odpłynąć z nurtem. Widzę cię każdego dnia, jak stajesz na brzegu swojego życia i próbujesz okładać kijem taflę Odry, bo nurt płynie nie w tę stronę, którą sobie wymarzyłeś. Jesteś...

Sława i Siła, wędrowcy! Przestań trząść się z zimna i narzekać na mróz panujący w dzisiejszym świecie. Widzę cię, jak stoisz na progu swojej twierdzy, patrząc z lękiem na czarne chmury zbierające się nad Odrą. Twoje dłonie są puste, a wzrok błądzi po horyzoncie w poszukiwaniu winowajców twojego złego samopoczucia. Myślisz, że świat ma obowiązek być...

Sława i Siła, wędrowcy! Stań ramię w ramię z prawdą i przestań wreszcie udawać, że twoje wieczne „poszukiwanie siebie” to rozwój. Widzę cię, jak miotasz się od jednego pomysłu do drugiego, jak zmieniasz zdanie przy każdym powiewie mody i jak spalasz swoje najcenniejsze soki życiowe na drogach, które donikąd nie prowadzą. Jesteś wycieńczony, lecz nie od...

Sława i Siła, wędrowcy! Przestań przeklinać wiatr, który mierzwi ci brodę i rzuca piaskiem w oczy. Widzę cię, jak stoisz na wale nad Odrą, zaciskasz pięści i wyjesz do chmur, bo życie nie jest gładką tafli wody w bezwietrzne popołudnie. Jesteś wyczerpany, lecz nie od walki z realnym wrogiem. Jesteś wyczerpany walką z widmami, które sam...

Sława i Siła, wędrowcy! Stań ramię w ramię z prawdą i przestań wreszcie udawać, że twoje gwałtowne zrywy to siła. Widzę cię, jak co poniedziałek rzucasz się na świat z furią neofity, obiecując sobie i wszystkim dookoła, że tym razem zmienisz wszystko. Płoniesz jasnym, oślepiającym ogniem przez trzy dni, by w czwartek stać się jedynie kupką...