Zasiądźcie w kręgu, bo nadszedł nowy czas. Koło Roku wykonało pełny obrót i zatrzymało się w punkcie zero. Za oknem mróz ścina oddech, a świat zdaje się spać pod białą pierzyną. Jednak to tylko pozory. Witajcie w Styczniu – miesiącu, który jest jak most, łączący to, co było, z tym, co dopiero nadejdzie. To czas stykania się lat, wbijania tyczek w śnieg i wymiatania starej biedy, by zrobić miejsce na nowe szczęście. Miesiąc Styku i Tyczek Dlaczego nazywamy ten czas Styczniem? Bo to w nim następuje „styk” – magiczne zetknięcie starego roku z nowym. To punkt graniczny, w którym przeszłość spotyka się z przyszłością. Lecz jest też inna, bardziej przyziemna opowieść. Gdy śnieg zasypał drogi, nasi przodkowie musieli wyznaczać szlaki, wbijając w zaspy wiechy, czyli „tyki”. To także czas, gdy w lasach ścinano drewno na tyczki potrzebne do chmielu i lnu, lub po prostu na opał, by przetrwać mroźne dni. Stąd archaiczna nazwa – Tyczeń. Inni Słowianie czuli w tym miesiącu ostrze mrozu i topora, nazywając go Sieczniem (od siekących wiatrów lub wycinania lasów) albo Lednikiem (od lodu). Jednak w tej surowości była też nadzieja – Czesi i Słoweńcy mówili o Prosińcu, wypatrując momentów, gdy niebo się „przejaśnia”, a słońce zaczyna nieśmiało przebijać chmury. Wymiatanie Biedy i Programowanie Roku Choć 1 stycznia nie był dawniej głównym świętem rolnika, stał się dniem potężnej magii. Ludzie wierzyli, że to, co zrobią teraz, „zaprogramuje” im cały rok. Koniec Świętych Wieczorów i Czas Zabawy Gdy nadchodził 6 stycznia, kończył się czas zadumy, zwany „świętymi wieczorami”. To był moment pożegnania z Diduchem – snopem zboża, który stał w kącie od Wigilii. Wynoszono go z chaty i rżnięto na sieczkę dla bydła, by moc przodków weszła w zwierzęta. Dom okadzano jałowcem i mirrą, stawiając magiczną barierę przeciw chorobom i urokom. A potem? Potem nastawał hałas i radość! Przez cały styczeń wsie i osady rozbrzmiewały śpiewem kolędników przebranych za turonia, kozę czy niedźwiedzia. Te „bestie” z zaświatów przynosiły dobrą nowinę, a w zamian dostawały szczodraki – obrzędowe pieczywo. Zaczynały się Zapusty (karnawał) – czas kuligów, wesel i tłustych biesiad, gdzie na stołach królowały bliny i mięsiwo. Styczeń, choć mroźny, był więc miesiącem gorących serc i pełnych żołądków. Ciekawostka Historyczna Słowiańska obsesja na punkcie obserwowania pogody w styczniu wynikała z braku kalendarzy w dzisiejszym rozumieniu. Styczeń był wielką, naturalną wyrocznią. Wierzono w zasadę „12 dni”: pogoda każdego kolejnego dnia od Bożego Narodzenia do Trzech Króli miała przepowiadać aurę dla kolejnego miesiąca roku (25 XII = styczeń, 26 XII = luty, itd.). Stąd też przysłowie: „Gdy na Nowy Rok jasno, to w stodołach ciasno” – słońce w styczniu było obietnicą, że latem zboże obrodzi tak, że zabraknie miejsca w spichlerzach. Refleksja Stoicka „Zacznij od razu żyć i każdy dzień licz jako osobne życie.”– Seneka Młodszy Styczeń, jako miesiąc „styku”, idealnie oddaje stoicką koncepcję czasu. Przeszłość (stary rok) jest już martwa i poza naszą kontrolą. Przyszłość (nowy rok) jest niepewna. Jedyne, co mamy, to ten moment „styku” – teraźniejszość. Rytuał wymiatania biedy przed świtem to piękna metafora oczyszczenia umysłu. Stoik nie przenosi trosk zeszłego roku na nowy. Zamiast tego „wymiana” stare żale i lęki, zaczynając z czystą kartą. Nie martw się tym, co było. Skup się na tym, by „wbić tyczkę” na drodze, którą idziesz właśnie dziś.